Πριν από κανένα μήνα, όταν η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας ήταν στις αρχές της, και πάλι δεν έβλεπες πολύ κόσμο στον δρόμο – αλλά δεν ήταν ακόμα κλειδωμένα τα καταστήματα ούτε η Αστυνομία σε κυνηγούσε όταν πήγαινες στον φούρνο – ένας περίεργος τύπος έδινε κάτι φυλλάδια. Ήταν κάπου στο κέντρο της Αθήνας· δεν λέω πού ακριβώς, για προφανείς λόγους. Έδωσε ένα φυλλάδιο και σ’εμένα. Ή, μάλλον, δύο. Ολόκληρο το μήνυμά του δεν χωρούσε σε ένα.

Και είναι από τα πιο περίεργα πράγματα που έχω δει τον τελευταίο καιρό – ναι, συμπεριλαμβανομένου και του γαμιολοϊού. Παραθέτω παρακάτω και τις δύο σελίδες σκαναρισμένες. Αν θες να τις δεις πιο μεγάλες, μπορείς να κλικάρεις επάνω τους.

Νομίζεις ότι είναι κάτι που βγήκε από βιβλίο μου, ή, μάλλον, από βιβλίο του Thomas Pynchon. Σίγουρα μοιάζει με κάτι από άλλη εποχή. Από το ’60, ίσως, ή το ’70.

Σημειώστε τα εξής: Δεν τον ξέρω τον τύπο που μου έδωσε αυτά τα φυλλάδια, ούτε έχω κανέναν σκοπό να προωθήσω το μήνυμά του. Για να είμαι ειλικρινής, τις μισές φορές δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να θέλει να πει. Παραθέτω αυτές τις δύο σελίδες απλά και μόνο ως κάτι το αξιοπερίεργο. Το Παράδοξο που ήρθε να σπάσει την καλογυαλισμένη βιτρίνα της ψεύτικης «πραγματικότητας».

Τροχοκαταφύγια; Τροχοφόρα κτήρια; Τεχνητά δέντρα; Εμπορικά κέντρα μέσα σε τεχνητά αυτοποτιζόμενα δάση;

Δε θα ήθελες να ζεις σ’ένα τέτοιο σκηνικό; Απλά λέω...